Kategoria: Bez kategorii

Trójkąt dramatyczny Karpmana to model psychologiczny, stworzony przez Stephena Karpmana, który opisuje dynamiczne wzorce zachowań w sytuacjach konfliktowych lub trudnych relacjach interpersonalnych. Trójkąt ten skupia się na trzech podstawowych rolach, które osoby mogą odgrywać w konfliktowych sytuacjach. Te trzy role to:

1. Ofiara (Victim): Osoba, która odgrywa rolę ofiary, często odczuwa bezsilność, uważa, że jest niesprawiedliwie traktowana i często zrzeka się odpowiedzialności za swoje działania.
2. Prześladowca (Persecutor): Osoba, która odgrywa rolę prześladowcy, jest postrzegana jako agresor, krytyk, lub osoba, która wywołuje kłopoty dla innych. Może wydawać się dominująca lub wymagająca.
3. Ratownik (Rescuer): Osoba, która odgrywa rolę ratownika, angażuje się w pomoc ofierze, czasem bez jej wyraźnej prośby czy zgody. Ratownik często próbuje rozwiązywać problemy ofiary, ale jednocześnie może unikać konfrontacji z prześladowcą.

Warto zauważyć, że w Trójkącie dramatycznym Karpmana role te nie są stałe, a osoby mogą przechodzić między nimi w zależności od sytuacji. Wzorce te tworzą trującą dynamikę, która utrzymuje konfliktowe relacje.

Celem uświadomienia Trójkąta dramatycznego jest pomóc jednostkom zrozumieć swoje wzorce zachowań, przerwać te negatywne cykle i rozwijać bardziej zdrowe strategie radzenia sobie w trudnych sytuacjach. To narzędzie jest często używane w psychoterapii i coachingu, aby pomóc ludziom lepiej zrozumieć i zarządzać ich relacjami interpersonalnymi.

Przykłady sytuacji z Trójkąta dramatycznego Karpmana:

Wybór terapii zależy od wielu czynników, a decyzję o podjęciu terapii warto podjąć, gdy odczuwasz trudności lub wyzwania, które wpływają na Twoje zdrowie psychiczne, emocjonalne lub społeczne. Oto kilka sygnałów, które mogą wskazywać, że warto rozważyć terapię:

1. Trudności emocjonalne: Jeśli doświadczasz silnych emocji, takich jak smutek, niepokój, złość, czy uczucie przytłoczenia, które utrzymują się przez dłuższy czas i wpływają na Twoje codzienne funkcjonowanie.
2. Problemy interpersonalne: Konflikty w relacjach, trudności w komunikacji czy problemy z budowaniem zdrowych związków mogą być obszarem, który warto rozważyć podczas terapii.
3. Stres i nadmierna presja: Jeśli jesteś zbyt obciążony stresem, zarówno zawodowym, jak i osobistym, a nie potrafisz skutecznie radzić sobie z presją życiową.
4. Zmiany w zachowaniu: Nagłe i niepokojące zmiany w nawykach, zachowaniach czy stylu życia mogą być sygnałem, że coś jest nie tak i warto zwrócić się o pomoc.
5. Zaburzenia psychiczne: Objawy takie jak depresja, lęki, zaburzenia jedzenia czy inne problemy zdrowia psychicznego mogą wymagać specjalistycznej pomocy terapeutycznej.
6. Przeżycie traumy: Jeśli doświadczyłeś/aś traumy, terapia może być pomocna w radzeniu sobie z jej skutkami i procesem zdrowienia.

Jeśli rozważasz terapię, ważne jest, abyś znalazł/a odpowiedniego specjalistę. W zależności od Twoich potrzeb, możesz zdecydować się na:

• Psychoterapeutę: Specjalistę, który pomaga w radzeniu sobie z problemami emocjonalnymi i psychologicznymi. Mogą to być psycholodzy, psychiatrzy, psychoterapeuci.
• Psychiatrę: Lekarza specjalizującego się w diagnozowaniu i leczeniu zaburzeń psychicznych, często za pomocą farmakoterapii.
• Terapeutę rodzinny lub par: Jeśli problemy dotyczą relacji rodzinnych lub partnerskich.

Warto podkreślić, że wybór terapeuty zależy od Twoich indywidualnych potrzeb, preferencji i charakteru problemów, z którymi się zmagasz. Jeśli czujesz, że potrzebujesz wsparcia, zawsze warto skonsultować się z profesjonalistą.

Terapia racjonalno-emotywna (REBT) jest jednym z rodzajów terapii poznawczo-behawioralnych opracowanych przez Alberta Ellisa. REBT koncentruje się na identyfikowaniu i zmianie irracjonalnych przekonań, które prowadzą do negatywnych emocji i problemów psychicznych. Ta forma terapii opiera się na przekonaniu, że to, w jaki sposób interpretujemy i reagujemy na zdarzenia, ma wpływ na nasze emocje i zachowania.

Podejście REBT obejmuje kilka kluczowych elementów:

1. Identyfikacja irracjonalnych przekonań: Terapeuta pomaga klientowi zidentyfikować i zrozumieć przekonania, które są szkodliwe i prowadzą do negatywnych emocji, takich jak lęk, depresja czy gniew.
2. Zmiana myślenia: Celem terapii jest zmiana sposobu myślenia poprzez wyzwanie i zastępowanie irracjonalnych przekonań bardziej realistycznymi i zdrowymi przekonaniami.
3. Racjonalna samodyscyplina: Klient jest uczony umiejętności samodyscypliny w celu zastępowania szkodliwych myśli zdrowszymi, bardziej racjonalnymi przekonaniami.
4. Zmiana emocji i zachowań: Poprzez zmianę sposobu myślenia, terapia REBT dąży do zmiany negatywnych emocji i zachowań, co może prowadzić do lepszego funkcjonowania psychicznego i emocjonalnego.

REBT jest skuteczne w przypadku wielu problemów psychicznych i emocjonalnych, takich jak lęki, fobie, depresja, nadmierny stres, nadużywanie substancji czy problemy z radzeniem sobie ze stresem. Jest również odpowiednie dla osób poszukujących pomocy w radzeniu sobie z trudnościami życiowymi, mających trudności w relacjach interpersonalnych czy chcących poprawić swoje samopoczucie psychiczne.

Przykłady zastosowania REBT mogą obejmować:

1. Osoba z lękiem społecznym: Klient może być nauczony identyfikowania irracjonalnych myśli związanych z obawami o opinię innych ludzi i zastępowania ich bardziej realistycznymi przekonaniami.
2. Osoba z depresją: Terapeuta pomaga klientowi zidentyfikować irracjonalne przekonania na temat siebie i swojej wartości, zachęcając do wyzwalania się od tych myśli poprzez racjonalne samodyscyplinowanie.
3. Osoba doświadczająca nadmiernego stresu: Klient może pracować nad zmianą sposobu reagowania na stresujące sytuacje poprzez wyzwanie i zmianę szkodliwych przekonań na bardziej zdrowe.

Terapia REBT może być skutecznym narzędziem dla osób poszukujących sposobów na poprawę funkcjonowania emocjonalnego i psychicznego poprzez zmianę sposobu myślenia i reakcji na wydarzenia życiowe.

Movember to międzynarodowa inicjatywa, której głównym celem jest walka z problemami zdrowotnymi mężczyzn, w tym przede wszystkim z rakiem prostaty, rakiem jądra, a także kwestiami związanymi z zdrowiem psychicznym. „Movember” obchodzony jest w listopadzie. „Miesiąc Świadomości Zdrowia Mężczyzn” został wymyślony przez grupę przyjaciół w pubie w Melbourne w Australii w 2003 roku. Razem postanowili zapuścić wąsy na listopad, aby uzyskać wsparcie i zwiększyć świadomość na temat problemów zdrowotnych mężczyzn , takich jak rak prostaty i depresja, i rozpoczęli szerszą dyskusję na temat tego, dlaczego mężczyźni mają trudności z proszeniem o pomoc.

Nazwa Movember pochodzi od słów „moustache”-„mo” (wąsy) oraz „November” (listopad).

Główne cele i działania związane z inicjatywą Movember to:

1. Podnoszenie świadomości: Movember stawia na podniesienie ogólnej świadomości na temat problemów zdrowotnych mężczyzn, zwłaszcza w zakresie profilaktyki i badań lekarskich.
2. Zbieranie funduszy: W ramach Movember organizowane są różnego rodzaju wydarzenia, kampanie crowdfundingowe i akcje mające na celu zebranie funduszy na badania oraz edukację związaną z zdrowiem mężczyzn. Te środki finansowe są następnie przekazywane organizacjom zajmującym się badaniami i wsparciem pacjentów.
3. Zachęcanie do profilaktyki: Movember zachęca mężczyzn do dbania o swoje zdrowie poprzez regularne badania, kontrolę stanu zdrowia oraz wizyty u lekarza. Promuje także zdrowy styl życia, m.in. aktywność fizyczną i zdrową dietę.
4. Solidarność: W ramach inicjatywy Movember, mężczyźni często zostawiają swoje wąsy i brody jako znak solidarności i wsparcia dla kampanii. Ten symbol nawiązuje do nazwy „Movember,” która jest połączeniem słów „moustache” (wąs) i „November” (listopad).

Movember jest ważnym projektem w walce z problemami zdrowotnymi mężczyzn i w promowaniu zdrowego stylu życia oraz wczesnego wykrywania chorób. Dzięki inicjatywie tej, wiele osób na całym świecie zyskuje dostęp do informacji i wsparcia w dziedzinie zdrowia mężczyzn.

https://eu.movember.com/

#Movember
#MensHealth
#GrowAMo
#SuicidePrevention
#ProstateCancerAwareness
#MentalHealthMatters
#MoBros

Najlepsze, co dla Was mogłam znaleźć 🙂 Wspaniała inicjatywa oraz strona z materiałami, gdzie znajdziecie informacje oraz materiały, które pomogą Wam w trudnym czasie, kiedy oprócz swojego cierpienia jesteście wsparciem również dla swoich dzieci.

Żałoba – poradnik dla rodziców i opiekunów

Czy jesteś w stanie powiedzieć kiedy sięgasz po jedzenie, w jakich okolicznościach i jak się wtedy czujesz? Czy zauważasz jakie emocje towarzyszą Ci, kiedy sięgasz po coś słodkiego a kiedy jesz zwyczajne śniadanie? O czym Ci to mówi? Jaka jest Twoja relacja z jedzeniem?

Jedzenie jest dla nas nie tylko pożywieniem, bywa również lekarstwem na smutki, troski, samotność, pustkę, lęki….

Gdzie jest granica pomiędzy dbaniem o siebie a zaburzeniem?

Twoja relacja z jedzeniem jest ważnym aspektem twojego życia, ponieważ odżywianie odgrywa istotną rolę w utrzymaniu zdrowia fizycznego i psychicznego. Zaburzenia odżywiania to poważne problemy zdrowotne, które wpływają na sposób, w jaki osoba postrzega jedzenie, swoje ciało i siebie samego. Oto kilka rzeczy, które zaburzenia odżywiania mogą nam mówić na temat relacji z jedzeniem:

Obsesyjna kontrola nad jedzeniem: Osoby cierpiące na zaburzenia odżywiania, takie jak anoreksja czy ortoreksja, często kierują się obsesyjną kontrolą nad ilością i rodzajem spożywanego jedzenia. Mogą unikać wielu potraw lub stosować surowe diety, co wpływa negatywnie na ich zdrowie.

Brak kontroli nad jedzeniem: Osoby z bulimią lub napadami wilczego głodu mogą doświadczać okresów, w których tracą kontrolę nad jedzeniem i spożywają duże ilości pożywienia w krótkim czasie. To prowadzi do poczucia winy i wstydu.

Negatywne postrzeganie ciała: Osoby z zaburzeniami odżywiania często mają negatywne postrzeganie swojego ciała. Mogą widzieć siebie jako zbyt grube lub nieatrakcyjne, nawet jeśli są znacznie chude. To może prowadzić do zakłóconego obrazu ciała.

Skomplikowane emocje: Jedzenie często staje się sposobem radzenia sobie z trudnymi emocjami. Osoby z zaburzeniami odżywiania mogą jeść lub unikać jedzenia w reakcji na stres, smutek, lęk lub złość.

Izolacja społeczna: Zaburzenia odżywiania mogą prowadzić do izolacji społecznej, ponieważ osoby z tymi problemami unikają spotkań towarzyskich, które wiążą się z jedzeniem, aby utrzymać kontrolę nad swoją dietą.

Zdrowotne konsekwencje: Zaburzenia odżywiania mogą prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak osłabienie mięśni, problemy z układem krążenia, zaburzenia hormonalne i inne poważne schorzenia.

O czym mówią nam zaburzenia odżywiania?

Zaburzenia odżywiania to złożone choroby psychiczne i fizyczne, które mówią nam wiele rzeczy na temat zdrowia psychicznego i emocjonalnego danej osoby. Oto kilka rzeczy, które zaburzenia odżywiania mogą nam przekazywać:

1. Trudności emocjonalne: Zaburzenia odżywiania często są powiązane z trudnościami emocjonalnymi, takimi jak depresja, lęk, niskie poczucie własnej wartości, stres czy traumy. Osoby z zaburzeniami odżywiania mogą używać jedzenia jako sposób radzenia sobie z emocjami lub jako formę kontroli nad swoim życiem.
2. Problem z obrazem ciała: Zaburzenia odżywiania często wynikają z zaburzonego obrazu własnego ciała, gdzie osoba widzi siebie jako grubszą, niż jest w rzeczywistości. To może prowadzić do dążenia do nadmiernego chudnięcia, niezdrowego odżywiania lub przesadnej aktywności fizycznej.
3. Kontrola i perfekcjonizm: Zaburzenia odżywiania często związane są z poczuciem potrzeby kontroli nad jedzeniem i wagą. Osoby cierpiące na te zaburzenia często dążą do perfekcji w swoim podejściu do jedzenia, co może prowadzić do nadmiernej restrykcji żywieniowej lub nadużywania ćwiczeń.
4. Imitacja i presja społeczna: Często zaburzenia odżywiania wynikają z wpływu mediów społecznościowych, mody na chude ciała i presji społecznej. Osoby mogą próbować naśladować idealizowany obraz ciała przedstawiany w mediach, co prowadzi do zaburzeń odżywiania.
5. Zdrowotne konsekwencje: Zaburzenia odżywiania mogą prowadzić do wielu poważnych problemów zdrowotnych, takich jak osłabienie mięśni, zaburzenia hormonalne, problemy z układem pokarmowym, osteoporoza i inne.
6. Ukrywanie i wstyd: Osoby cierpiące na zaburzenia odżywiania często starają się ukrywać swoje nawyki żywieniowe i zachowania przed innymi, co może prowadzić do poczucia wstydu i izolacji społecznej.

Do kogo udać się po pomoc?

Zaburzenia odżywiania są sygnałem, że osoba potrzebuje wsparcia psychologicznego i medycznego. To ważne, aby zrozumieć, że zaburzenia odżywiania nie są jedynie kwestią jedzenia i wagi, ale również odzwierciedlają głębsze emocjonalne i psychologiczne wyzwania. Warto szukać pomocy u specjalistów, takich jak terapeuci i dietetycy, aby pomóc osiągnąć zdrową relację z jedzeniem i ciałem.

Poradnia pomaga osobom zażywającym oraz ich bliskim w radzeniu sobie z problemami powodowanymi przez narkotyki.

Jeśli masz problem z narkotykami, jeśli coś Cię niepokoi, jeśli chcesz pomóc komuś bliskiemu lub innej osobie z Twojego otoczenia możesz napisać lub zadzwonić:

https://www.narkomania.org.pl/#

Pomoc jest w pełni anonimowa i bezpłatna.

Baza placówek pomocowych:

https://www.narkomania.org.pl/baza-placowek/

Bardzo często spotykam się z sytuacjami, w których słyszę, jak ludzie sami nadają sobie etykietki. Mówią, że nie radzą sobie w relacjach bo są DDA, nie radzą z emocjami bo są WWO, nie czytają książek, bo mają ADHD… dużo tych łatek można sobie poprzypinać. Tylko po co? Po co nam one? Co nam dają? Czemu służą?

Zabrzmi być może dziwnie, ale paradoksalnie dają dużo. Tak, jak w chorobie, depresji, czy zaburzeniu możemy się z czymś zidentyfikować, żeby zrozumieć i wytłumaczyć nasze zachowanie. Potem chowamy się pod tą łatką, przykrywamy jak ciepłym kocykiem, układamy tak, żeby było komfortowo i przyjemnie i…. sobie tak zostajemy. Czasami coś sami pod ten kocyk przywleczemy, niekiedy poprosimy kogoś, żeby coś podał i tak sobie tkwimy. Dni, miesiące, lata…. im dłużej, tym trudniej wyjść.

A gdyby tak zmienić perspektywę i inaczej na to spojrzeć? Bez określania siebie jako ktoś, kto jest jakiś?

Żałoba nie jest procesem przewidywalnym, nie można jej zaplanować, wsadzić w określone ramy czasowe czy

Daj sobie przeżyć żałobę po swojemu,

Jest kilka modeli żałoby, które ujmują cały proces w ramy, ale nie ma tak, że każdy przeżywa wszystko tak samo, po kolei….nie da się tego przewidzieć. Nie powinniśmy jednak trzymać się tych etapów, bo każdy jest inny a przywiązując się do modelu możemy przestać zauważać co dzieje się w nas. Pojawia się w nas wiele rzeczy, dotykamy siebie, poznajemy siebie i strata pozwala nam odkryć siebie. Te proces, który zachodzi powinien skończyć się otuleniem siebie, że osoba, która odeszła jest obok, we mnie, pielęgnuję to, ale coś innego przebija się mocniej, niż rozpacz i żal. Jest to bardzo często wdzięczność, wspaniałe wspomnienia,

ból jest świetnym nauczycielem

Strach, że jak nie będziemy cierpieć i taplać się w bólu, to

Konsekwencje nieprzeżytej żałoby są ogromne, sprawią, że nie zrobisz kroku w przód.